சங்க இலக்கிய மீட்டுருவாக்கமும் தமிழ் மறுமலர்ச்சியும்: அச்சுப் பண்பாடு, பதிப்பு முயற்சிகள், மொழி அடையாளம்

Abstract

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் சங்க இலக்கியங்கள் ஓலைச்சுவடிகளிலிருந்து அச்சுக்கு வந்த நிகழ்வை, தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு மறுமலர்ச்சியின் முக்கியக் கருவியாக இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. ஆறுமுக நாவலர், சி. வை. தாமோதரம் பிள்ளை, உ. வே. சாமிநாதையர் ஆகியோரின் பதிப்பு முயற்சிகள் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, தொல்காப்பியம், காப்பியங்கள் ஆகியவற்றைப் பொது வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்த்தன. அச்சு முதலாளித்துவம், மொழிப்பற்று, காலனியக் கால இலக்கியப் பண்பாட்டு மாற்றம் ஆகிய கோட்பாட்டுச் சட்டகங்களைப் பயன்படுத்தி, இப்பதிப்புகள் தமிழின் தொன்மை, தனித்தன்மை, சமயச் சார்பற்ற மரபு பற்றிய புதிய வரலாற்றுணர்வை எவ்வாறு உருவாக்கின என்பதை இவ்வாய்வு பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மிஷனரி அச்சகங்கள், புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக் கல்லூரி, மடங்களின் புலமை மரபு என்னும் பின்னணியிலிருந்து தொடங்கி, தமிழ்த்தாய் வழிபாடு, தனித்தமிழ் இயக்கம், திராவிட அரசியல் வரையிலான தொடர்ச்சியை இது விளக்குகிறது. ‘மீட்டுருவாக்கம்’ என்ற கருத்தாக்கத்தின் மீதான அண்மைக்கால விமர்சனங்களையும், இம்முயற்சிகளின் வரம்புகளையும், எண்ணிம யுகத்தில் அவற்றின் பொருத்தத்தையும் இது மதிப்பிடுகிறது.